با که بايد آميخت؟

با که بايد پيوست؟

دل که تنگ است کجا بايدرفت؟

به در و دشت و دمن

يا به باغ و گل و گلزار و چمن
 

يا به يک خلوت و تنهايي امن
 

دل که تنگ است کجا بايد رفت؟

دل که تنگ است کجا بايد رفت؟
 

پير فرزانه ي من بانگ برآورد که اين حرف نکوست:

دل که تنگ است برو خانه ي دوست!

شانه اش جايگه گريه ي تو
 

سخنش راه گشا
 

بوسه اش مرهم زخم دل توست

عشق او چاره ي دل تنگي توست
 

دل که تنگ است برو خانه ي دوست
 

خانه اش خانه ي توست

با تو هستم اي غريبه ... آشنايم مي شوي ؟

آشناي گريه هاي بي ريايم مي شوي ؟

من تمام درد باران را خودم فهميده ام

مثل باران آشناي بي صدايم مي شوي ؟

روزگار، اين روزگار بي خدا تا زنده است

اي غريبه آشنا ، آشنايي با خدايم مي شوي؟

من که شاعر نيستم شکل غزل را مي کشم

رنگ سبز دلنشين صفحه هايم مي شوي ؟

اي غريبه فقط سبز و باشکوه و دلخوشي

همسراي خنده هاي با صفايم مي شوي ؟

بوي غربت مي دهد اين لحظه هاي بي کسي؟

با تو هستم اي غريبه آشنايم مي شوي؟!!!