اي گل تازه که بويي ز وفا نيست ترا

خبرازسرزنش خارجفا نيست ترا

 

رحم بربلبل بي برگ ونوا نيست ترا

التفاتي به اسيران بلا نيست ترا

 

ما اسيرغم واصلا غم ما نيست ترا

با اسيرغم خود رحم چرا نيست ترا

 

فارغ ازعاشق غمناک نمي بايد بود

جان من اينهمه بي باک نمي بايد بود

 

همچو گل چند به روي همه خندان باشي

همره غيره به گلگشت گلستان باشي

 

هرزمان با دگري دست و گريبان باشي

زان بينديش که ازکرده خويش پشيمان باشي

 

جمع با جمع نباشند وپريشان باشي

ياد حيراني ما آري وحيران باشي

 

ما نباشيم که باشد که جفاي تو کشد

به جفا سازد و صد جوربراي تو کشد

 

شب به کاشانه ی اغيارنمي بايد بود

غير را شمع شب تارنمي بايد بود

 

همه جا با همه کس يارنمي بايد بود

ياراغياردل آزارنمي بايد بود

 

تشنه ی خون من زارنمي بايد بود

تا به اين مرتبه خون خوارنمي بايد بود

 

من اگرکشته شوم باعث بد نامي تست

موجب شهرت بي باکي و خود کامي تست

 

ديگري جزتو مرا اينهمه آزارنکرد

جزتو کس درنظرخلق مرا خوارنکرد

 

آنچه کردي تو به من هيچ ستمکارنکرد

هيچ سنگين دل بيدادگر اين کارنکرد

 

اين ستمها، دگري با من بيمارنکرد

هيچکس اينهمه آزار من زارنکرد

 

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم ، آزار مکش از پي آزردن من

 

جان من سنگ دلي دل به تو دادن غلط است

برسر راه تو چون خاک فتادن غلط است

 

چشم اميد به روي تو گشادن غلط است

روي پرگرد به راه تو نهادن غلط است

 

رفتن اولاست ز کوي تو ستادن غلط است

جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است

 

تو نه آني که غم عاشق زارت باشد

چون شود خاک برآن خاک گذارت باشد

 

مدتي هست که حيرانم و تدبيري نيست

عاشق بي سرو سامانم وتدبيري نيست

 

ازغمت سربه گريبانم و تدبيري نيست

خون دل رفته به دامانم و تدبيري نيست

 

ازجفاي تو بدينسانم وتدبيري نيست

چه توان کرد پشيمانم و تدبيري نيست

 

شرح درماندگي خود به که تقرير کنم ؟

عاجزم چارهء من چيست چه تدبير کنم؟

 

نخل نو خيز گلستان جهان بسيار است

گل اين باغ بسي سرو روان بسياراست

 

جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است

ترک زرين کمرموي ميان بسياراست

 

با لب همچو شکرتنگ دهان بسيار است

نه که غيراز تو جوان نيست جوان بسياراست

 

ديگري اينهمه بيداد به عاشق نکند

قصه آزردن ياران موافق نکند

 

مدتي شد که درآزارم و ميداني تو

به کمند تو گرفتارم و ميداني تو

 

ازغم عشق تو بيمارم و ميداني تو

داغ عشق تو به جان دارم وميداني تو

 

خون دل از مژه ميبارم و ميداني تو

از براي تو چنين زارم و ميداني تو

 

از زبان تو حديثي نشنيدم هرگز

از تو شرمنده ی يک حرف نبودم هرگز

 

مکن آن نوع که آزرده شوم از خويت

دست بردل نهم و پا بکشم از کويت

 

گوشه اي گيرم و من بعد نيايم سويت

نکنم باردگر ياد قد دلجويت

 

ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت

سخني گويم و شرمنده شوم از رويت

 

بشنو پند ومکن قصد دل آزردهء خويش

ورنه بسيارپشيمان شوي از کردهء خويش

 

چند صبح آيم واز خاک درت شام روم

از سرکوي تو خود کام به ناکام روم

 

صد دعا گويم و آزرده به دشنام روم

از پي ات آيم وبا من نشوي رام روم

 

دوردور از تو من تيره سرانجام روم

نبود زهره که همراه تو يک گام روم

 

کس چرا اينهمه سنگين دل و بد خو باشد

جان من اين روشي نيست که نيکو باشد

 

از چه با من نشوي يارچه مي پرهيزي

يارشو با من بيمارچه مي پرهيزي

 

چيست مانع ز من زارچه مي پرهيزي

بگشا لعل شکربارچه مي پرهيزي

 

حرف زن اي بت خونخوارچه مي پرهيزي

نه حديثي کني اظهارچه مي پرهيزي

 

که ترا گفت به ارباب وفا حرف مزن

چين بر ابرو زن ويک بار به ما حرف مزن

 

درد من کشته ی شمشيربلا مي داند

سوز من سوخته ی داغ جفا مي داند

 

مسکنم ساکن صحراي فنا مي داند

همه کس حال من بي سرو پا مي داند

 

پاکبازم همه کس طور مرا مي داند

عاشقي همچو منت نيست خدا مي داند

 

چارهء من کن و مگذارکه بيچاره شوم

سرخود گيرم و از کوي تو آواره شوم

 

از سرکوي تو باديدهء ترخواهم رفت

چهره آلوده به خوناب جگرخواهم رفت

 

تا نظرميکني از پيش نظرخواهم رفت

گرنرفتم ز درت شام، سحرخواهم رفت

 

نه که اين بارچو باردگرخواهم رفت

نيست باز آمدنم باز اگرخواهم رفت

 

از جفاي تو من زارچو رفتم، رفتـــــــــم

لطف کن لطف که اين بارچو رفتم،رفتـــــــم

 

چند درکوي تو با خاک برابر باشم

چند پامال جفاي تو ستمگر باشم

 

چند پيش تو، به قدراز همه کمتر باشم

از تو چند اي بت بد کيش مکدر باشم

 

ميروم تا به سجود بت ديگر باشم

باز اگرسجده کنم پيش تو کافر باشم

 

خود بگو کز تو کشم ناز وتغافل تا کي

طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کي

 

سبزه ی دامن نسرين ترا بنده شوم

ابتداي خط مشکين ترا بنده شوم

 

چين بر ابرو زدن و کين ترا بنده شوم

گره ابروي پر چين ترا بنده شوم

 

حرف ناگفتن و تمکين ترا بنده شوم

طرز محبوبي و آيين ترا بنده شوم

 

الله، الله، زکه اين قاعده اندوخته اي

کيست استاد تو اينها ز که آموخته اي

 

اينهمه جور که من از پي هم ميبينم

زود خود را به سر کوي عدم ميبينم

 

ديگران راحت و من اينهمه غم ميبينم

همه کس خرم و من درد و الم ميبينم

 

لطف بسيار طمع دارم و کم ميبينم

هستم آزرده و بسيار ستم ميبينم

 

خرده بر حرف درشت من آزرده مگيــــــــــر

حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگيـــــر

 

آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم

از تو قطع طمع لطف و عنايت نکنم

 

پيش مردم ز جفاي تو حکايت نکنم

همه جا قصه ی درد تو روايت نکنم

 

ديگر اين قصه ی بي حدو نهايت نکنم

خويش را شهره ی هرشهر و ولايت نکنم

 

نوشته شده در یکشنبه بیستم آبان 1386ساعت 13:25 توسط تنهاترین نازنین کره ی خاکی...| |