وقتي همه حتي اونايي که به نتيجه مطلوبم رسيدن دلشون پر غمه... وقتي ...

قسمت فوت يلدا رو که تو پست سعيد خوندم ناخودآگاه اشکم در اومد چون ميدونستم اوج بدبياري

 بود از دست دادن دوستي که همه ي خاطراتتو ساخته...

دوستي که منم دارم و هميشه دعا ميکردم رشت قبول شه که کنارم باشه و هرگز فکر نميکردم

 که يه روز بگم اگه راه دور بود شايد بيشتربود ...

دوستي که نبود و نيست تو روزايي که ميدونه من بدون بودنش دارم قطره قطره آب میشم اما نيست...

دوستي که نفس کشيدنش واسم همه ي دنياست...دوستي که ناخواسته تنهام گذاشته...

تنهام گذاشته وبا وجود اينکه ميدونه دليل بزرگترين انحرافم ترس از تنهايي بوده ازم انتظار داره

 هميشه درست راه برم...

پري نازم...

ميدونم که الان فکر ميکني عصر به خوندن اين پست دعوتت کردم اميدوارم باور کني که اين پست رو

حالا نفس کشیدنم توش سنگین شده...

ميدونم از دستم ناراحتي اما من ازت ناراحت نيستم چون شايد عادت کنم به نبودن کسي که بايد مي بود...

من با تو فهميدم زيبايي هم خوبه!!!

ياد همه ي روزايي که باهم رفتيم سل تي تي...ياد نگاه کردن به بچه هايي که هنوز خوشبخت بودن

 چون اوج آرزوشون بازي تو پارک گلها بود...ياد حسرت خوردنامون که ماهم بچه بوديم اينام بچه ن...

ياد اعتياد به جوراب خريدن با هم...ياد کتاب خريدانامون...ياد جام جم رفتنامون...ياد ساعتهايي که

 پاي منبر آقاي جنابي بوديم...ياد خريدن چهار اثر اسکاول شين...

ياد آخرين گريه م پيشت که ...

یاد روزی که تو پستو های گوشیم یه یادگاری گذاشتی واسم یه صدا که گفت:

" کاش به اندازه ی قشنگی چشات دنیا رو قشنگ میدیدی..."

و من با تمام تلاشم موفق نشدم!!!...

ياد همه شون بخير...اميدوارم هرگز فراموششون نکني...

هردفعه که تنها میرم لب دریای رامسر جاتو خالی میکنم که اگه بودی چقدر بهتر بود!!!

همیشه دوستت دارم بیشتر و بیشتر و بدون فقط بودنت واسم مهمه حتی وقتی که من کاملا" نباشم!!!